Loading...
Wandelingen

Aan al het goede komt een eind… West Highland Way part III

west-highland-way-wandelen

En daar is hij dan, het verslag van de laatste dagen van ons grote West Highland Way avontuur. Stiekem vond ik het toch wel lastig om over dit laatste stuk te schrijven. Het gevoel van ‘hier eindigde het’ en terug naar huis moeten, ja, dat komt gewoon weer naar boven hoor. Toch heb ik ook zó intens genoten van de laatste twee etappes, die minstens zo mooi waren als de eerste 6. Geniet nog even met me mee…

(mocht je de voorgaande gemist hebben: klik hier voor deel 1 en hier voor deel 2)

 

Etappe 7 – Kingshouse naar Kinlochleven

Een geluid naast de tent dat ik niet kan plaatsen. Vlakbij. Oh wacht, een Schotse sneeuwhoen natuurlijk. Zijn territorium aan het verdedigen vanaf het heuveltje naast onze tent. Wonen in de Glen Coe vallei, dat zou ik ook wel willen. Hoewel, die ochtend was het er wel erg koud en grauw. Mijn vochtige kleding zit aan de tent vastgevroren en er ligt weer een ijslaagje over de tent.
Oh, mijn spieren… Autsj. Koud en stijf worstel ik me uit mijn slaapzak en mijn tent om te gaan plassen. De kou nodigt niet echt uit om met je billen bloot in het kale landschap te gaan hangen. Schaamte ken ik inmiddels niet echt meer, als er geen bosje is en je moet plassen, dan ga je plassen. En dan hup, snel de tent weer in om warmere kleding aan te doen en het ontbijt voor te bereiden.

Ik blijk niet de enige te zijn die de vele kilometers van de vorige dag in de spieren voelt. Ook Yos loopt er niet heel soepel bij. Zij blijkt sowieso haar ochtend niet te hebben. Na een half uur wachten is het ons gelukt tóch het water aan de kook te krijgen, en dan stoot die lieverd het pannetje om. En we hadden ons zo verheugd op warm ontbijt… Vervolgens loopt ze een stuk veen in en stroomt haar schoen vol water. IJskoud water. Ach, droge sok aan, plastic zak erom, veters strikken en gaan met die banaan. Thuis zouden we waarschijnlijk humeurig in huis blijven op zo’n ‘pechdag’, maar hier hebben we weinig keuze dan ons erbij neer te leggen.

wandelen-in-schotland

Deze zevende dag lopen we door de Glen Coe vallei. Dit landschap is gebruikt in bekende films en is in het echt net zo mooi als op de beelden. Helaas loopt er in de realiteit een grote weg door het gehele dal, geliefd bij toeristen en een doorgaande route naar het noorden. Het eerste deel van onze route loopt parallel aan deze weg, over een verharde B-weg. We zijn aan drie zijden omringd door bergen. Sommige met besneeuwde top. Achter ons strekt zich Rannoch Moor uit, waar we de vorige dag gelopen hebben. De lucht is grauw en de dreiging van een flinke regenbui is voelbaar. Een straffe wind en donkere wolken.

wandelen-glen-coe wandelen-glencoe

Na een aantal kilometers buigt de WHW van de B-weg af en nemen we een gravel pad heuvel op. Dit pad staat bekend als ‘the Devil’s staircase’ (de trap van de duivel). Voordat we aan de WHW begonnen hebben we het vaak over dit deel van de route gehad. De naam doet denken dat het een superzwaar pad is, bijna niet te doen, zeker niet met een zware backpack. We zagen er als een berg tegenop. Maar, zoals zoveel dingen in het leven, bleek het mee te vallen. Eerder op de route hebben we zwaardere stukken gelopen. Met onze spierpijn is het nog wel even afzien, maar we hebben vooral aandacht voor het prachtige landschap waarin we ons bevinden. We lezen dat dit pad zijn naam gekregen heeft van de militairen die de weg aan moesten leggen. Een echte rotklus, ik zal nooit meer klagen over vervelende baantjes.

hiking-glen-coe devils-staircase-glen-coe glen-coe-schotland west-highland-way-glen-coe

Precies als we bovenaan Devil’s Staircase staan begint het te regenen. Gelukkig hadden we onderweg al van het uitzicht mogen genieten, want nu zien we weinig meer. Alles voor en achter ons is verborgen achter een regengordijn. Aan de andere kant van de heuveltop loopt een lang pad naar beneden, helemaal tot aan Kinlochleven. Het landschap moet daar betoverend mooi zijn, maar wij hebben er weinig van kunnen zien. Af en toe hadden we even wat zicht en wauw, wat een ongerept stuk natuur. Dankzij de regen moest de camera in de tas blijven helaas.

westhighlandway-Kinlochleven

We hadden die ochtend besloten om ergens tussen de top van Devil’s Staircase en Kinlochleven te kamperen, zodat we een relatief korte afstand konden lopen die dag. We zijn bekaf en zoeken tijdens de hele afdaling naar een geschikt plek. Alle redelijk vlakke stukken zijn óf te nat, óf puur rots waar wij geen haringen in krijgen. Een paar kilometer voor Kinlochleven vinden we een plekje dat geschikt lijkt. We halen de tent uit de tas, beginnen deze op te zetten in de regen, en dan blijkt dat de laatste haringen de grond niet in willen door de onverwacht rotsige ondergrond. Slecht gehumeurd pakken we de kletsnatte tent weer in.

Even later zit ik er he-le-maal doorheen. Ik zit er zó erg doorheen dat ik nadat ik geplast heb hysterisch sta te huilen midden op het pad. In mijn onderbroek, met mijn drie lagen broek op mijn benen. Mijn benen zijn natgeregend en mijn handen zijn koud en het lukt me niet mijn broeken omhoog te trekken. Ik geef het op en blijf gewoon zo staan, huilend dus. Niet mijn beste moment: blerend in mijn onderbroek midden op een redelijk druk bewandeld wandelpad. Dan zie ik Yos op een paar meter afstand bijna over de grond rollen van het lachen. Ze staat naar me te wijzen en probeer iets te zeggen maar lijkt alleen te kunnen lachen. Oké, toen zag ik de lol er eigenlijk ook wel van in en hebben we samen even alle spanning eruit gelachen.

westhighlandway-Kinlochleven

Een paar kilometer voor Kinlochleven halen onze Duitse maatjes ons in. Zij blijven gezellig bij ons lopen en motiveren ons tot aan het dorp, waar we weer tijdelijk afscheid van elkaar nemen. Yos en ik boeken een plekje op de camping aan het meer. We moeten de tent nog vijf keer verplaatsen tot we een plek vinden waar de haringen de grond in willen. We delen de camping met onze Nederlandse maatjes en een vriendelijke jongen die bekend staat als de ‘blarenexpert’. Met vakkundig ingetapete voet moet ik de laatste etappe de volgende dag ook uit kunnen lopen.

regen-in-schotland

 

Etappe 8 – Kinlochleven naar Fort William

En dan is het alweer de laatste dag van ons West Highland Way avontuur! Goed uitgerust gaan we op pad, direct lekker steil de heuvel op. Vanaf de heuvel hebben we uitzicht over het dorpje Kinlochleven en Loch Leven. Het pad neemt ons mee de Lairigmor pas in. Omdat het een feestdag is delen we het pad met meer wandelaars dan we tot nu toe op de WHW tegengekomen zijn. En uiteraard hadden we ook hier gezelschap van schapen en superschattige lammetjes. De felle zon verliest het van de gure, harde wind die recht door het dal blaast. Sommige van de heuveltoppen om ons heen zijn bedekt met een laagje sneeuw en het is er heerlijk stil omdat je deze pas alleen te voet kunt doorkruizen.

Halverwege de pas staat een vervallen huis. Dankbaar maken we gebruik van de vervallen muren om even tegen de wind te kunnen schuilen. Prima plekje voor een picknick (niet de luxe picknick-in-het-park, maar droge crackers met plakkerige pindakaas). Daarna wandelen we nog vele kilometers verder door de pas. Aan het eind van de pas gaat het ruige grasland over in gekapt bos. Een aantal kilometers lang lopen we over een pad dat ooit door het bos liep, maar nu omgeven is door stompjes boom. Een triest gezicht. Gelukkig zien we dan opeens de sneeuwwitte Ben Nevis (de hoogste berg in het Verenigd Koninkrijk, 1345 m hoog) opdoemen en we zijn weer blij.

Vlak voordat we de Glen Nevis vallei bereiken, slaan we een zijpad in naar een fort uit de ijzertijd. Nouja, naar een plek waar ooit een fort stond, bovenop een berg. Vanaf daar heb je echt een geweldig uitzicht over Ben Nevis, omliggende bergen en de vallei. De wind hierboven is zo koud dat mijn huid pijn doet en mijn ogen tranen. Ook is hij zo hard dat we moeite hebben overeind te blijven. Mijn wandelstokken kan ik niet gebruiken, de wind is zo sterk dat ik ze niet meer naar de grond krijg. In de verte zien we Fort William, ons eindpunt. Ik word overspoeld met een gevoel van opwinding (we zijn er bijna!) en teleurstelling (bijna afgelopen).

Tijd om verder te lopen richting ons eindpunt. Over een breed grindpad heuvelaf de Glen Nevis vallei in. We gaan onderweg even van de route af om onze tent op te zetten op Glen Nevis camp site. Zonder bepakking lopen we verder naar Fort William. Onderweg halen we ons zware-spullen-pakket op bij het postkantoor. En daarna zien we hem, het standbeeld van een man op een bankje. Het officiële eindpunt! We weten niet zeker of we nu blij zijn of niet. We gaan traditiegetrouw met het beeld op de foto en zien dan onze Duitse maatjes aankomen. Zij zagen ons vanuit de pub en trakteren ons op een pint bier (die we overigens niet eens op kregen). 152 km gewandeld, ik ben zo trots op ons en heb het gevoel dat ik alles aankan. Een goed uur later lopen we terug naar de camping voor ons laatste nachtje kamperen in Schotland. ‘Aan al het goede komt een eind’, zeggen ze dan. Maar wij zijn nog niet klaar hoor, wij nemen ongeveer 360 dagen pauze sinds we in Fort William aankwamen. Dit jaar vertrekken gaan we terug naar de man op het bankje in Fort William. En dan begint ons volgende avontuur: de East Highland Way!

 

Praktische info

Je snapt: iedereen moet eens in zijn leven de West Highland Way lopen. Er zijn vele manieren waarop dit kan natuurlijk, en ik wil jullie daar graag meer over vertellen. Hou mijn blog in de gaten, binnenkort meer!

 

Hoogteprofiel West Highland Way wandelen
Hoogteprofiel van de WHW. Bron: www.westhighlandway.org