Loading...
Wandelingen

East Highland Way: van Fort William naar Loch Laggan

east-highland-way

Vorig jaar liep ik met Yoshi de West Highland Way. Dat smaakte naar meer, dus al vrij snel besloten wij dat we het vervolg, de East Highland Way, dit jaar moesten gaan lopen. Zo kwam het dat we eind april landden op het vliegveld van Edinburgh. We hadden een vroege vlucht, dus we stonden rond lunchtijd al buiten de aankomsthal. Omdat we in Nederland, met een drang naar avontuur, besloten hadden dat we zouden liften, liepen we voorbij de bussen naar een rotonde een stukje van het vliegveld af. Daar staken we onze duim op en wachtten we op een lift. Een vriendelijke Fransman met twee jonge kids op de achterbank gaf ons een lift naar Perth, vanaf waar we al snel opgepikt werden door een Schotsman die ons maar wat graag al zijn kennis over Nederlands voetbal bijbracht. Na een korte lift van een koppel, en meer dan een uur wachten op de volgende, werden we door een wannabe-formule-1-coureur en zijn vriendin opgepikt. Zij zetten ons uiteindelijk af in Fort William, onze eindbestemming voor die dag. Ondanks de wachttijd onderweg, waren we sneller dan de bus, mede dankzij onze laatste lift. De eerste nacht overnachtten we in een hostel in Fort William, en het personeel was zo vriendelijk dat ik het niet erg had gevonden daar nog een week te blijven.

liften-fort-william

Dag 1: Fort William naar een prachtplek net na Spean Bridge

Vanuit ons hostel hebben we uitzicht op een loch en bergen. Havermout smaakt toch echt véél beter met zulk uitzicht! Na het eten is het tijd om onze spullen en boodschappen onderling te verdelen en alles in onze backpacks te stoppen. Wandelschoenen aan, telefoon uit en daar gaan we!

De East Highland Way start bij het standbeeld van een man op een bank, dat tevens het eindpunt vormt van de West Highland Way. Een jaar eerder poseerden we hier aan het eind van een geweldig avontuur en nu hebben we nog 132 kilometer te gaan… Waar de West Highland Way ruimschoots aangegeven staat met symbolen en wegwijzers, is de East Highland Way op zo’n 5 oude bordjes na niet bewegwijzerd. We besluiten dat Yos de route in de wandelgids leest, terwijl ik de kaart in de gaten houd.

Het eerste deel van de route loopt door het centrum van Fort William, langs de drukke weg. Gelukkig verlaten we die al snel voor grindpaden de natuur in. We hebben uitzicht op Ben Nevis, de hoogste berg van het Verenigd Koninkrijk. Het is deze eerste dag superzonnig en we lopen in ons T-shirt door berkenbos en langs gekapte dennenbossen. Tijdens een rustpauze geeft mijn minithermometer een temperatuur van 20 graden aan! We ruiken de lente en de zon op de bomen, en horen allerlei vogeltjes zingen. We komen na Fort William slechts 2 of 3 mensen tegen, verder hebben we de hele route voor ons alleen (en de vogeltjes).

Aan het eind van de middag komen we aan bij een stenenstrandje aan de River Spean, net na het dorpje Spean Bridge. We zetten onze tent op een stukje superscheef zand. Er staat een jonge boom in de uitgang, de haringen zitten los in het zand en alles glijdt naar één hoek van de tent, maar het uitzicht is prachtig. We koken ons avondmaal, pasta, op het stenenstrand, terwijl we genieten van de prachtige zonsondergang boven de rivier. De ontsteker van ons brandertje blijkt na 1x gebruik al kapot, en vlak daarna explodeert ons waterfilter. Zonder aansteker wordt ontbijt en avondeten koken onmogelijk, en zonder waterfilter en waterpunten kunnen we eigenlijk alleen puur beekwater drinken. Toch maken we ons weinig zorgen en genieten we van het extra avontuurgevoel!

.
.
Dag 2: Spean Bridge naar An Dubh Lochan

Na een crackers-ontbijt aan de River Spean gaan we weer op pad. Eerste doel van de dag: aansteker vinden. We wijken een stukje van de route af, op naar een landhuis. Daar ontmoeten we een paar bouwvakkers, en één van hen wil zijn aansteker wel aan ons afstaan. Etensprobleem opgelost en met frisse moet weer verder over de EHW  🙂

De weg leidt ons een stuk langs de rivier. Vervolgens gaan we een sprookjesachtig berkenbos in, waar alles begroeid is met zacht mos. Daarna verlaten we het bos voor Glen Spean, met grote groene velden vol schapen met pasgeboren lammeren. Er staat een gure wind en het voelt alsof er elk moment regen kan gaan vallen, maar de regenkleding kan nog even uit blijven. We hebben in de velden continu uitzicht over de omliggende bergen en de rivier is nooit ver weg. De bloeiende struiken verspreiden een kokosgeur en geven wat kleur aan het grauwe landschap. De weilanden hier lijken in niets op die felgroene velden zoals we ze in Nederland kennen. Het is er ruiger, en her en der vind je (resten van) dode schapen. Dat laatste vinden we minder leuk, want hoewel we elkaar steeds zeggen ‘niet naar links/rechts kijken’, doen we dat uiteraard toch (iets met niet aan de roze olifant denken?).

Later op de dag lopen we door wat in de wandelgids een ‘betoverend bos’ genoemd wordt… beeeeetje jammer dat daar dankzij grootschalige boskap alleen nog enkele stronken en uitgedroogde stammen van over zijn. Langs de route zullen we nog regelmatig zulke stukken gekapt bos tegenkomen. Een triest gezicht, hoewel het wel fijn uitzicht op de bergen en dalen biedt. Na een paar kilometer lopen we weer in dicht bos, dat zeker betoverend mooi is.

Aan het eind van de dag komt dan toch nog die regenbui. We dalen af richting een schattige, witte boerderij, waarna we binnen een paar minuten weer in open landschap staan. We picknicken in onze regenkleding en lopen dan verder naar een klein loch, An Dubh Lochan. Daar zetten we ons tentje op aan een watertje. Tijdens het bereiden van onze pasta horen we de roep van een koekoek over het loch echoën, en het water zachtjes stromen. Op de helling aan de overkant van het loch verschijnen herten, die daar rustig gaan liggen herkauwen. Daar kan geen ontspannings-app tegenop!

Glen Spean

Brunch

‘Betoverend bos’; weinig van over helaas
Beekje oversteken even serieus aanpakken

.

Dag 3: van An Dubh Lochan naar het noordelijkste puntje van Loch Laggan

Ik word wakker van de koekoeksroep over het loch. Mijn ochtendplas doe ik met uitzicht over het loch en de bergen, waarna ik weer snel de beschutting van ‘ons’ bosje opzoek voor ontbijt. Terwijl onze slaapspullen in de boom hangen te luchten, genieten wij van ons havermoutontbijt. We voelen ons op deze ochtend echt fit, en we gaan lekker soepel op pad. Onze tassen zijn nog lichter omdat we geen water meenemen, maar bij elk stroompje stoppen om te drinken. Na een theemok vol teken zijn we niet heel vies meer van het water uit de beekjes. ‘Er ligt geen dode koe bij’ was bijvoorbeeld mijn argument waarom we best dat bruinige water konden drinken.

Over een verharde B-weg lopen we naar en door een dorpje dat echt in de middle of nowhere ligt. Na het passeren van de laatste boerderij staan we weer op open moorland, met uitzicht op bergen en koeien. Voorlopig ons laatste stukje open landschap, omdat we daarna 10 kilometer door Corrour Forest lopen. Oud, dicht bos wordt afgewisseld met gekapte vlaktes. Na een paar uur zien we links van ons het droogliggende Moy Reservoir. De hele dag zijn we achtervolgd door donkergrijze wolken, maar nu begint het pas te regenen. We lopen heuvel op, heuvel af, tot het Moy Reservoir overgaat in Loch Laggan. Een breed zandstrand met daarachter de bergen, met dat uitzicht moeten we natuurlijk picknicken!

Vervolgens lopen we langs de gehele lengte van het loch. Soms is de oever rotsachtig, soms glad met een zandstrand. Er staan megahoge, oude dennen op sommige stukken oever en de vogeltjes zingen vrolijk ondanks het sombere weer.

Aan het eind van de middag vinden we het lopen wel genoeg geweest. Er staat een behoorlijk koude wind boven op de heuvel en we hebben aardig wat kilometers in onze ongetrainde benen. We kunnen echter geen vlakke plek vinden, overal waar we kijken staan bomen of resten van bomen. We vinden eindelijk een plekje bijna op het pad, maar na het uitpakken van de tent blijkt de helft van de haringen de rotsige bodem niet in te gaan. Alles maar weer inpakken en verder lopen. Het pad leidt ons weer heuvelaf, terug naar het loch. Aan het verste eind van het loch bevindt zich nog een zandstrand, met daaraan een dennenbosje. We zetten ons tentje hier op, beschut tegen wind en de regen.  Na 10 uur lopen smaakt weer kale pasta met rode saus ons geweldig.

.
Benieuwd naar de rest van dit avontuur?

De tweede helft van mijn East Highland Way verslag komt binnenkort online, met ruiger landschap en nóg betere uitzichten 🙂  Blijf op de hoogte via mijn Facebookpagina.

Foto’s waar ik zelf op sta (blauwe rugzak, grijze jas, etc.) zijn gemaakt door Yoshi.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *